Naomi en haar vriend kozen er tijdens een IVF-behandeling bewust voor om twee embryo’s te laten terugplaatsen, om de kans op een zwangerschap te vergroten. Na negen eerdere pogingen (IUI en IVF) zonder resultaat besloten ze bij de laatste terugplaatsing alsnog voor twee embryo’s te gaan. Toevallig leidde dat tot een tweelingzwangerschap.

Interview

Hebben jullie vanaf de start al bewust andere keuzes gemaakt qua lifestyle bijvoorbeeld? Nee, niet direct. Mijn vriend rookte. Naarmate het traject serieuzer werd, is hij richting het einde tijdelijk gestopt. Ook omdat hij dacht; ‘Nu moet ik echt iets doen om de vruchtbaarheid te verbeteren’.  Ik ben zelf wel meer vitamines gaan slikken. Ik bestelde bijvoorbeeld visolie uit Scandinavië en begon op tijd met foliumzuur.

Kun je met ons delen wat er verder aan vooraf ging en hoe zich dit destijds bij jullie ontwikkelde?

We probeerden eerst ongeveer een jaar zwanger te worden. In die periode had ik darmonderzoek, waardoor ik de huisarts vaker sprak. Op een gegeven moment kwam het onderwerp kinderwens ter sprake. Zonder dat ik erom vroeg schreef hij een verwijsbrief voor het ziekenhuis. Het ging eigenlijk heel casual, maar ik heb ook wel verhalen gehoord dat huisartsen daar minder snel mee aan komen. Dus alert op zijn is (achteraf gezien) wel handig. Daarna duurde het nog een paar maanden voordat ik werd opgeroepen, er was toen een lange wachtlijst. Terugkijkend ben ik de huisarts echt dankbaar voor die verwijzing want anders had alles nog langer geduurd en ik was toch wel al eind dertig. In het ziekenhuis kreeg ik het advies om mijn temperatuur dagelijks bij te houden, om te zien of mijn cyclus regelmatig was. Dat was destijds nog behoorlijk old school. Nu heb je daar allerlei apps voor. Ik was eerst niet zo bezig met mijn eisprong, maar ik werd er gaandeweg steeds fanatieker in. Mijn vriend zei op een gegeven moment zelfs ‘Ok, schat, zo verdwijnt de spontaniteit wel’. Achteraf snap ik dat, maar ja je wordt op een gegeven moment ook gewoon vanzelf heel fanatiek. 

Kun jij je nog herinneren wat dit met jou deed? Ik begon heel optimistisch. Maar na een kijkoperatie werd duidelijk dat ik verklevingen had en die zijn toen weggebrand. Bij mijn vriend zagen ze dat hij minder goede zwemmers had, zo ongeveer rond de 3 miljoen zaadcellen. Ter vergelijking; bij een volledige zaadlozing gaat het gemiddeld om 30 tot 200 miljoen. Dat betekende dat IVF voor ons de meest logische route werd.

Welke emoties kwamen bij jou aan de oppervlakte van het moment dat je hoorde dat het niet vanzelfsprekend zou gaan? Ik was vooral teleurgesteld. Het voelde alsof mijn lichaam en het lichaam van mijn vriend het gewoon niet snapte. Tegelijk was ik op dat moment ook nog redelijk ok. Wat me wel raakte was het wachten. Ik moest een maand wachten en dat voelde als een jaar. Zo frustrerend, dat ik zelfs ging uitzoeken of ik kon overstappen naar een ander ziekenhuis. Ik ging vrij snel van ‘Ik ben oké’ naar ’Hallo, ik wil nu wel wat sneller geholpen worden’. 

Wat deed dit hele proces verder met jou? We deden zeven IUI-behandelingen en twee IVF-behandelingen. Op een gegeven moment sloot ik me echt af van dierbaren, ook van mijn familie. Ik kon slecht tegen advies of goedbedoelde opmerkingen als ‘Je moet het loslaten’ of ‘Je moet niet zo obsessief zijn’. Soms kwamen er zelfs pijnlijke dingen langs, zoals ‘Misschien is het moederschap niets voor jou’. Mensen bedoelen het vaak goed, maar als je zo kwetsbaar bent, komt alles extra hard binnen.

Welk moment was voor jou het meest impactvol tijdens het proces? Ik was een weekend weg met vriendinnen en precies in die dagen moest ik ook prikken. Ik had dus alles meegenomen. Ik had dat weekend ook een call met een medium, die vertelde dat ze een kindje zag, een meisje. Dat klopte uiteindelijk niet, maar het speelde wel mee in hoe intens dat weekend voelde. Daar ontmoette ik iemand die vertelde dat haar vriendin al zo ver was dat ze draagmoederschap overwoog. Ze zei vrij nonchalant ‘Ja weet dat dat ook een optie is’. En bood aan om mij in contact te brengen met iemand in Oost-Europa. Die kwam wel binnen. Je wilt als vrouw toch het liefste dat jij het allemaal zelf doet. Ik zat op dat moment midden in mijn laatste behandeling, dus dat gesprek maakte me ook nog eens enorm onrustig en gefrustreerd. Ik werd er zo down van, terwijl het juist een leuk weekend had moeten zijn. Dat maakte me extra verdrietig.

Heb je hulp gezocht in de vorm van bijvoorbeeld een vriend of familie lid? Door bijvoorbeeld je verhaal te delen, te ventileren? Ik had acupunctuur bij een vrouw bij wie ik me heel prettig voelde. Zodra ik binnenkwam was er ruimte om mijn verhaal kwijt te kunnen. Daarna zette ze de naalden en hadden we fijne gesprekken. Daarnaast deed ik vruchtbaarheidsmassage in Haarlem, bij BeMama. En in die periode heb ik zelfs een keer een voodoo-vrouw bezocht. Dat was een Surinaamse vrouw die me een drankje gaf om me van binnen te cleanen. Daarna heb ik vier uur lang op de wc gezeten. Wat het me precies heeft opgeleverd? Geen idee. Maar in die tijd wil je gewoon alles proberen.

Het lastige was dat ik niet het gevoel had dat mijn omgeving me echt begreep, dus ik liep gewoon wat specialisten af die daar wel meer affiniteit mee hadden. Vanuit mijn vriendinnen kreeg ik vaak standaard reacties als ‘Het komt zoals het komt en daar moet je mee dealen’. Vandaag de dag denk ik dat vrouwen onderling wat zachter zijn naar elkaar. Althans dat hoop ik. Want ja, omdat het letterlijk over je toekomst gaat, komen bepaalde opmerking (ook al zijn ze goed bedoeld) echt pijnlijk hard binnen. Mensen die het zelf hebben meegemaakt, begrijpen het dan toch vaak beter. Daar voel je dan sneller een klik mee.

Hoe gingen jullie verder? Ik heb geen moment gedacht: ik stop ermee. Als ik iets echt wil, laat ik het niet los. Het voelde als een intern gevecht. Zo van ‘Ik moet hieruit komen, ik moet dit winnen op de een of andere manier’.

Hoe heb je het laatste stuk ervaren in het ziekenhuis of fertiliteitskliniek? De IUI-behandelingen gingen op zich redelijk. Zelf dacht ik laten we anders gewoon meteen starten met IVF, want ik ben in de 40 en we hebben geen tijd te verliezen haha. Maar je moet vaak eerst het standaardprotocol doorlopen, zeker als er geen grote afwijkingen worden gevonden bij één van de tweee. Na zes IUI-pogingen startten we met IVF. Bij de eerste behandeling had ik helaas te weinig eicellen. Bij de tweede behandeling had ik zeven eicellen, waarvan er vier bevrucht werden. Twee embryo’s waren A-kwaliteit. Een meerling was voor mijn vriend zijn grootste angst, dus dat wilde hij liever niet. Maar na alles wat we al hadden doorstaan, vroeg ik het ziekenhuis toch om beide embryo’s terug te laten plaatsen. Ik heb dat officieel aangevraagd, ook gezien mijn leeftijd. Ze gingen akkoord en beide embryo’s werden teruggeplaatst. Gelukkig kwam daar een zwangerschap uit voort. En ja, je raadt het al: het werd een tweelingzwangerschap. Een twee-eiige tweeling. Twee jongens. En ondanks de angst van mijn partner voelen we ons er echt gezegend mee.

Had je gelijkgestemden om je heen waar je advies kon inwinnen? Ja. Ik had een vriendin in het buitenland die al langer in een traject zat, maar dan als solo-ouder. We hebben heel veel aan elkaar gehad. Het mooie is dat zij twee a drie weken na mij haar terugplaatsing had. Godzijdank werden we allebei zwanger.

Zijn er punten van advies die je hebt voor gelijkgestemden? Geef niet op, ook als het soms tegenzit. Sta open voor alles wat kan helpen. En probeer te blijven ontspannen door dingen te doen waar je energie van krijgt. Vul je dagen met leuke momenten, neem een massage, ga een weekend weg, etc. En doe vooral ook fijne dingen met je partner. Als je leven zo om het traject draait, hebben jullie die verbinding en ontspanning echt nodig. Dus extra tijd samen doorbrengen als dat kan zou ik zeker aanraden.  

Wat had je nu achteraf gezien zelf anders gedaan? Of anders gedaan samen met je partner? Misschien had ik mijn vriend minder moeten pushen. Er was bijvoorbeeld een dag dat er bij ons thuis werd ingebroken, echt heel naar. Er werd van alles gestolen, zelfs onze kluis. Mijn vriend zat hoog in zijn emoties, logisch. Maar ja, het was die dag ook mijn vruchtbare dag. ‘s Avonds stelde ik daarom voor om het toch weer te proberen. Dat werd niet heel enthousiast ontvangen, haha. Ik zat er zo middenin en was bang om kansen te missen, omdat je niet weet wanneer het lukt. Misschien had ik daarin iets relaxter mogen zijn😉.

Laatste vraag: ondanks het een kwetsbare fase is geweest de vraag… welk moment vond je ook wel weer grappig en heb je (wellicht achteraf) samen nog om kunnen lachen? Ik herinner me vooral dat het hard werken was. Normaal gesproken gaat de man in een IVF-centrum naar een kamertje voor de zaadlozing. Maar mijn vriend wilde graag dat we dat thuis samen deden. Achteraf was dat best stressvol, want één van ons moest dan met dat bekertje binnen no-time naar het ziekenhuis. Wat als er onderweg iets gebeurt? Daar hebben we later samen echt om kunnen lachen.