Tim: Blij dat we een ICSI traject in gegaan zijn, ondanks het confronterend was

Tim en Suzan wilden graag kinderen, maar de kwantiteit bij Tim lag iets te laag waardoor het zonder hulp waarschijnlijk niet vanzelf zou gaan. Ook bij Suzan was er een uitdaging met de hoeveelheid eitjes. Dat was een flinke klap voor hen allebei. Toch zijn ze ontzettend blij dat ze via een omweg zwanger zijn geworden. Hoe confronterend het soms ook was, beide zijn heel dankbaar dat het alsnog gelukt is. 

Interview

Hebben jullie vanaf de start al bewust andere keuzes gemaakt qua lifestyle bijvoorbeeld? Daar waren we niet enorm mee bezig. Ik ben wel minder gaan drinken en minder gaan roken, maar niet ineens een soort gezondheidsgoeroe geworden. Meer dat we er doordeweeks wel echt op lette en in het weekend normaal dronken werden zeg maar. Nee, viel mee ;-). Gewoon normaal blijven doen. 

Kun je met ons delen wat er verder aan vooraf ging en hoe zich dit destijds bij jullie ontwikkelde? We hadden allebei onderzoek laten doen naar onze vruchtbaarheid, omdat we na een jaar proberen nog niet zwanger waren. Zo’n onderzoek is op dat moment best confronterend: het gaat over jou en jouw lichaam en je weet dat de uitslag je toekomstplanning op ‘pauze’ kan zetten.

Kun jij je nog herinneren wat dit, los van het verdriet wat je samen hebt, met jou deed? Ik was behoorlijk geschrokken dat het bij mij toch niet goed bleek te zijn. Tegelijk had ik vrij snel weer vertrouwen dat het goed zou komen en zou lukken. Ik heb nooit echt gedacht: dit gaat ons niet lukken. Misschien een soort intern vertrouwen of voorgevoel. 

Welke emoties kwamen bij jou aan de oppervlakte van het moment dat je hoorde dat het niet vanzelfsprekend zou gaan? Verdrietig, maar ook strijdbaar. Ik heb zeker een keer tegen mijn moeder gezegd: “Het zal mij toch niet overkomen dat ik geen kinderen krijg?!” En daarna ging de knop om: oké, dan gaan we dit gewoon regelen. Alleen ja, je wordt wel even met je neus op de feiten gedrukt dat het leven niet altijd het draaiboek volgt dat jij in je hoofd hebt.

Hoe heb jij het als man ervaren als je vrouw elke keer alle checks en injecties moet ondergaan tijdens een IVF traject? Had je het gevoel dat je haar daarin kon ondersteunen? En ook belangrijk: wat deed dit hele proces met jou? Ik vond het echt heel stoer van mijn vriendin dat ze dat deed. Ga maar eens elke dag een injectie bij jezelf zetten. Ik vond een pleister eraf trekken al “spannend”. Ik heb geprobeerd haar daar zoveel mogelijk bij te helpen en te steunen en ik had wel het gevoel dat dat aankwam. Ondanks dat zij het meeste moest ondergaan, hebben we het (als ik nu terugkijk) echt samen gedaan. Wat het verder met mij deed is lastig te zeggen. Ik ben er best bleu in gegaan en ik was ook een stuk jonger. Ik dacht: “Als ze al ruim 45 jaar buiten het lichaam om bevruchting kunnen regelen, dan kunnen ze vandaag de dag echt veel”. Ondanks je machteloos bent en overgeheveld bent aan de wetenschap, lukt het destijds gelukkig wel om er enigszins nuchter mee om te gaan. 

Maar goed, we waren ook gewoon twee jonge mensen aan het begin van zo’n traject en dan weet je niet altijd precies hoe alles werkt en wat de statistieken zeggen. We hadden het voordeel dat er, los van de kwantiteit, lichamelijk verder niet veel aan de hand was. En we kwamen direct in aanmerking voor ICSI, wat voor mij voelde als: oké, dit is serieus, maar ook: dit is een route mét kansen. En tegelijk ook een soort van uiterste manier om het te laten slagen waardoor ik er vertrouwen in had.

Welk moment was voor jou het meest impactvol tijdens het proces? Vooral het moment dat ik mijn zaadjes moest “inleveren”. Je wordt in de IVF-kliniek naar een kamertje begeleid (zaadkamer A of B) waar je dan op commando moet ‘presteren’. En het moet niet zomaar iets zijn, het moet een soort Marvel-team worden want uit díé lozing moet hét gebeuren. Tja, dat is een… bijzonder idee. Daarnaast moest ik bijvoorbeeld ook met de eitjes van mijn vriendin een heel stuk rijden richting de IVF-kliniek. Net na de punctie gaan de eitjes in een medische koffer om op temperatuur te blijven en die moeten binnen een bepaald tijdsbestek op de juiste plek zijn. Dan ga je ineens heel anders autorijden. Geen gekke manoeuvres uithalen of ergens stoer willen invoegen. Het voelde ook een beetje als een koerier met de meest waardevolle lading ooit. Gelukkig ging verliep alles goed en als extra back-up hadden we mijn moeder gevraagd om mee te rijden. Zij reed achter me aan, voor als er wel echt onderweg iets zou gebeuren. Achteraf hebben we daar nog best vaak om kunnen lachen.

Heb je hulp gezocht in de vorm van bijvoorbeeld een vriend of familie lid? Door bijvoorbeeld je verhaal te delen, te ventileren? Nee, niet perse ‘hulp gezocht’, maar ik heb het wel allemaal gedeeld met familie en collega’s. Ook omdat ik af en toe extra vrij moest krijgen. Ik was dus vrij open naar mijn directe omgeving toe en had er geen moeite mee om erover te vertellen. Dat scheelt. Ik merkte juist dat iedereen heel meegaand was en dat gaf vertrouwen.

Had je gelijkgestemden om je heen waar je advies kon inwinnen? Nee, eigenlijk alleen mijn vriendin. We zaten samen in hetzelfde schuitje en dan is de volgende stap: samen ervaren hoe dit allemaal gaat.

Hoe gingen jullie verder? We hebben echt ontzettend veel geluk gehad, zo ervaren en zien we dat. Als je eenmaal in dat schuitje zit, lijkt niets meer vanzelfsprekend. Je loopt het risico dat je er allebei niet meer in gaat geloven en elkaar daar gek mee maakt. Of dat je elkaar dingen gaat verwijten. Dat gebeurde gelukkig niet. Ik zou snappen als dat bijvoorbeeld wel gebeurt, maar je helpt elkaar daar niet mee. Bij de eerste terugplaatsing hadden we gelukkig een positieve zwangerschap. Na de geboorte van onze zoon zijn we 10 maanden later alweer verder gegaan met het terugplaatsen van de embryo’s die in de vriezer lagen. Helaas pakte dat niet en als we echt een tweede kindje wilden, moesten we opnieuw het traject in. Toen zakte het vertrouwen wel even weg, maar we zijn toch doorgegaan. Toen onze zoon 1 was zijn we het ICSI traject weer gaan opstarten en gelukkig liep dat redelijk voorspoedig. En ook hier hadden we het geluk dat we na de eerste terugplaatsing een positieve zwangerschap hadden. Ondanks dat mijn vriendin en ik niet meer samen zijn, ervaren we dit allebei nog steeds als enorme rijkdom. Door de goede band kunnen we het er ook nog vaak over hebben.

Zijn er punten van advies die je hebt voor gelijkgestemden? Informeer goed hoe het allemaal werkt. Leef vooral gezond, dat had ik zelf misschien iets beter kunnen doen. Dit is wel zo’n moment in je leven dat dat ineens heel relevant is. Houd vertrouwen, ook al kun je onderweg tegenslag krijgen. Praat er met mensen over, zodat je je ei kwijt kan en het niet helemaal alleen hoeft te doen. Wat ik ook wil meegeven: we kregen op een gegeven moment te maken met een vrouwelijke arts die een nare opmerking maakte tijdens een controle. Ze zei: “Ach ja, ik schat de kans zeer laag in, gezien er maar een klein aantal follikels (eitjes) zijn aangemaakt door de hormooninjecties.” Die kwam hard binnen. Dat is zo’n moment dat je echt door de grond kan zakken. Het is belangrijk dat artsen, ook als uitslagen niet gunstig zijn, neutraal blijven. Althans dat vind ik. Dus niet per se optimistisch, maar je moet je wel gehoord voelen. Het is een intensief traject en iedereen die daarin zit is, is letterlijk op z’n kwetsbaarst. Dan is het fijn als het team je goed begeleidt, meegaand is en (positief) realistisch. Dus mijn advies is dan; als zoiets gebeurd, meldt het dan wel bij een andere IVF arts assistent of arts zelf. Ook voor hen is die feedback handig. 

Wat had je nu achteraf gezien zelf anders gedaan? Of anders gedaan samen met je partner? Nee, niet echt. Als ik erop terugkijk is het best goed gegaan.

Laatste vraag: ondanks het een kwetsbare fase is geweest zijn er vaak ook wel weer momenten die hilarisch of grappig kunnen zijn waar je (wellicht achteraf) samen nog om kunt lachen. Welk moment was dat voor jullie? In de kliniek was er iemand net voor mij die net uit zo’n kamertje kwam om zijn bekertje in te leveren. Dus we stonden allebei aan de balie. Alleen hij was klaar, ik moest nog “aan de slag”. En ik kan je vertellen; zijn bekertje was net een aquarium. Dus ik dacht wel als dít de standaard is, dan weet ik het nog zo net niet. En toen ik die kamer in kwam, lagen er vooral van die ouderwetse Duitse pornofilms. Precies op dat moment begon mijn zwager spontaan pornofilm linkjes met me te delen via WhatsApp. Mooie timing ;-) Toen heb ik wel hard gelachen.

Mike: ondanks je het niet kunt oplossen, kun je er wel zijn voor je partner.

Mike en Chantal wilde graag een tweede kindje. Ze hadden al een zoontje van 2 jaar en bij het zwanger worden destijds verliep dat probleemloos en op natuurlijk wijze. Dat bleek helaas daarna niet het geval bij hun wens voor een tweede kindje waardoor ze in aanmerking kwamen voor een IVF behandeling.  Ook voor mannen is het een uitdagende en gevoelige fase en weten soms ook niet altijd hoe zij hun partner hierin kunnen ondersteunen. Top dat Mike zijn ervaringen wilt delen en hij zegt hier voornamelijk zelf het volgende over: ondanks je het niet kunt oplossen of kan fixen en je met je rug tegen de muur staat, kun je er wel voor zorgen dat je je agenda leeg maakt om er gewoon te zijn voor je partner. Dat je niet alles in het traject hetzelfde ervaart of voelt, zegt niets. Gewoon er zijn is soms al genoeg. 

Interview

Hebben jullie vanaf de start al bewust andere keuzes gemaakt qua lifestyle bijvoorbeeld? Niet echt eerlijk gezegd. We hadden al een zoontje van twee jaar wie natuurlijk is verwekt. Er was daardoor voor mij (of voor ons samen) geen aanleiding om hier bewust mee bezig te zijn. 

Kun je met ons delen wat er verder aan vooraf ging en hoe zich dit destijds bij jullie ontwikkelde? We gingen er vrij onbevangen in destijds. En na een half/ driekwart jaar begonnen we ons wel af te vragen of er iets mis was. We hebben contact gezocht met de huisarts om dit te bespreken. Er werd aangegeven dat we pas na een jaar in aanmerking zouden komen voor een eventuele intake of vervolgstappen in termen van behandelingen of iets dergelijks. 

Kun jij je nog herinneren wat dit, los van het verdriet wat je samen hebt, met jou deed? Machteloosheid overheerste. Je wilt iets heel graag, maar je hebt geen en als man nog minder invloed op het natuurlijke proces. Daarbij ging ik gewoon ‘door’ met mijn leven en stond ik er niet dagelijks bij stil. “Het komt wel goed” dacht ik. Echter, dat bleek niet zo te zijn. Oorzaak leken ze niet te kunnen vinden dus we kwamen in aanmerking voor een IVF traject. 

Welke emoties kwamen bij jou aan de oppervlakte van het moment dat je hoorde dat het niet vanzelfsprekend zou gaan? Machteloosheid, boosheid en onbegrip. Ik moet daarnaast wel zeggen dat wij al gezegend waren met een gezonde zoon. Dat plaatste wel zaken in perspectief. 

Hoe heb jij het als man ervaren als je vrouw elke keer alle checks en injecties moet ondergaan tijdens een IVF traject? Had je het gevoel dat je haar daarin kon ondersteunen? En ook belangrijk: wat deed dit hele proces met jou? Ja en nee. Ik kon haar alleen praktisch en functioneel steunen, maar niet emotioneel. Ik zorgde dat ik mee ging naar het ziekenhuis en dat ik thuis was als mijn vrouw injecties moest inbrengen. Meer dan ernaast zitten kon ik niet doen, maar dat was wel al heel fijn. Gewoon zijn, Je aanwezigheid telt. Dat benaderde ik dan toch best praktisch. 

Welk moment was voor jou het meest impactvol tijdens het proces? We hebben na onze eerste terugplaatsing een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad. Omdat we dat vanaf de start nog niet wisten waren voor ons in eerste instantie de eerste signalen positief. Mijn vrouw was in verwachting. Na 5 weken bleef de ontwikkeling achter. Na 6-8 weken was er nog steeds niets te zien op de echo, maar wel in de bloedwaardes van mijn vrouw. Toen gingen ze op onderzoek uit. ‘s Ochtends werd de buitenbaarmoederlijke zwangerschap vastgesteld. Dat wil zeggen; de embryo zat genesteld buiten de baarmoeder in de eileider. Dezelfde dag is het embryo met een spoedoperatie verwijderd. Het was hectisch en emotioneel. Je verliest hoop in het krijgen van een kind (in ons geval een tweede kind) en je ziet je eigen vrouw lichamelijk en emotioneel vechten. Dat was best zwaar. 

Heb je hulp gezocht in de vorm van bijvoorbeeld een vriend of familie lid? Door bijvoorbeeld je verhaal te delen, te ventileren? Vooral veel gesproken met elkaar. En ook met bepaalde vrienden wie zich dit kunnen indenken en met onze ouders. Ik merkte dat dit de druk eraf haalde. Je krijgt echter veel praktische en goedbedoelde adviezen, waar je, hoe onaardig dit ook klinkt, niet echt op zit te wachten. Je merkt dan echt hoe je een dergelijke heftige gebeurtenis zelf zal moeten ‘leren dragen’. 

Hoe gingen jullie verder? We gingen weer verder met de IVF behandeling. Uiteindelijk zijn we alsnog zwanger geworden en hebben we een gezonde dochter gekregen. 

Hoe heb je het laatste stuk ervaren in het ziekenhuis of fertiliteitskliniek met het welbekende bekertje? Ja dat is erg raar. Heel klinisch. Je weet dat het moet gebeuren, maar er zit geen gevoel bij. Daar heb ik het weleens moeilijk mee gehad. Ik weet dat onze dochter door de liefde tussen mij en mijn vrouw is verwekt, maar dat heeft dus op dat moment niet echt plaatsgevonden. Dit is dan ook een moment waar ik niet vaak aan terugdenk. 

Had je gelijkgestemden om je heen waar je advies kon inwinnen? Nee en dat was een soort van gemis. Pas later toen ik vertelde dat onze dochter middels een IVF behandeling is verwekt kwamen in mijn directe omgeving de verhalen naar boven. Ik verbaasde mij hoeveel stellen in hetzelfde schuitje zitten. Ik had, achteraf gezien, eerder dit gesprek moeten openen. Dan had ik dit geweten en wellicht meer steun gehad uit mijn omgeving. Mijn tip voor iedereen is dus: maak het bespreekbaar en geef aan in welke situatie je zit. Ook al is dat voor mannen onderling soms een uitdaging. Maar dit zorgt voor begrip bij je omgeving en anderen zullen ook hun ervaringen en verhalen delen. Dat helpt. 

Zijn er punten van advies die je hebt voor gelijkgestemden? Ja. 1. Praat over je situatie in je omgeving. Open het gesprek en geef aan waar je in zit. Dit zorgt echt voor meer begrip en steun. 2. Praat met je partner. Stel vragen, ook al weet je het antwoord al. 3. Zorg ervoor dat je bij je partner betrokken bent. Je kunt het niet ‘fixen’ en dat hoeft ook niet. Wat je wel kunt doen is je agenda leeg maken en meegaan naar afspraken. Er voor haar zijn. 

Wat had je nu achteraf gezien zelf anders gedaan? Of anders gedaan samen met je partner? Sneller actie ondernemen en een stap zetten richting een arts. Nu heb ik mijzelf de eerste keer te gemakkelijk naar huis laten sturen. Direct doorpakken, zodat er meer snelheid zou zitten in het traject en de diagnose. 2. Misschien ook wel nog meer nadenken of we überhaupt in het traject wilde stappen. Dat ging ineens best snel, maar het is een heftig traject. Het heeft allemaal goed uitgepakt. Achteraf gezien had dit traject misschien ook onze relatie kunnen breken omdat het zeer intensief is. Nu zijn we er alleen maar sterker door geworden (gelukkig!). 3. Van te voeren met mijn partner afspreken “hoe ver we zouden gaan”. Dat kwam nu eigenlijk gedurende het traject. Na de eerste punctie. Toen hebben we bepaald dat we maximaal 3 puncties zouden ondergaan (dus 3IVF behandelingen, welke ook vergoed worden in Nederland). En niet verder omdat we dan risico zagen met betrekking tot onze relatie en bestaande gezin (zoontje 2 jaar). Dan zou het teveel afbreuk doen of kunnen doen. 

Laatste vraag: ondanks het een kwetsbare fase is geweest de vraag; welk moment vond je ook wel weer grappig en heb je (wellicht achteraf) samen nog om kunnen lachen? Uiteindelijk toen alles goed kwam. Na 3 terugplaatsingen in totaal was mijn vrouw in verwachting. Ze verloor na 9 weken weer flink bloed. We waren op wintersport. Het was de laatste dag van de vakantie en gingen die ochtend naar huis. Ontzettende paniek. Op de terugweg hebben we het ziekenhuis gebeld en we konden dezelfde avond nog terecht voor een extra echo. Met 200 km per uur over de snelweg teruggereden. Uiteindelijk was alles goed en was er nog een mooie hartslag te zien. Mijn vrouw en ik lachen nu nog steeds over de terugreis. Dat moment vergeten we niet snel❤️.