Mike en Chantal wilde graag een tweede kindje. Ze hadden al een zoontje van 2 jaar en bij het zwanger worden destijds verliep dat probleemloos en op natuurlijk wijze. Dat bleek helaas daarna niet het geval waardoor ze in aanmerking kwamen voor een IVF behandeling.  Ook voor mannen is het een uitdagende en gevoelige fase. Top dat Mike zijn ervaringen wilt delen want ik weet zeker dat veel mannen hier wat aan zullen hebben. 

Interview

Hebben jullie vanaf de start al bewust andere keuzes gemaakt qua lifestyle bijvoorbeeld? Niet echt eerlijk gezegd. We hadden al een zoontje van twee jaar wie natuurlijk is verwekt. Er was daardoor voor mij (of voor ons samen) geen aanleiding om hier bewust mee bezig te zijn. 

Kun je met ons delen wat er verder aan vooraf ging en hoe zich dit destijds bij jullie ontwikkelde? We gingen er vrij onbevangen in destijds. En na een half/ driekwart jaar begonnen we ons wel af te vragen of er iets mis was. We hebben contact gezocht met de huisarts om dit te bespreken. Er werd aangegeven dat we pas na een jaar in aanmerking zouden komen voor een eventuele intake of vervolgstappen in termen van behandelingen of iets dergelijks. 

Kun jij je nog herinneren wat dit, los van het verdriet wat je samen hebt, met jou deed? Machteloosheid overheerste. Je wilt iets heel graag, maar je hebt geen en als man nog minder invloed op het natuurlijke proces. Daarbij ging ik gewoon ‘door’ met mijn leven en stond ik er niet dagelijks bij stil. “Het komt wel goed” dacht ik. Echter, dat bleek niet zo te zijn. Oorzaak leken ze niet te kunnen vinden dus we kwamen in aanmerking voor een IVF traject. 

Welke emoties kwamen bij jou aan de oppervlakte van het moment dat je hoorde dat het niet vanzelfsprekend zou gaan? Machteloosheid, boosheid en onbegrip. Ik moet daarnaast wel zeggen dat wij al gezegend waren met een gezonde zoon. Dat plaatste wel zaken in perspectief. 

Hoe heb jij het als man ervaren als je vrouw elke keer alle checks en injecties moet ondergaan tijdens een IVF traject? Had je het gevoel dat je haar daarin kon ondersteunen? En ook belangrijk: wat deed dit hele proces met jou? Ja en nee. Ik kon haar alleen praktisch en functioneel steunen, maar niet emotioneel. Ik zorgde dat ik mee ging naar het ziekenhuis en dat ik thuis was als mijn vrouw injecties moest inbrengen. Meer dan ernaast zitten kon ik niet doen, maar dat was wel al heel fijn. Gewoon zijn, Je aanwezigheid telt. Dat benaderde ik dan toch best praktisch. 

Welk moment was voor jou het meest impactvol tijdens het proces? We hebben na onze eerste terugplaatsing een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad. Omdat we dat vanaf de start nog niet wisten waren voor ons in eerste instantie de eerste signalen positief. Mijn vrouw was in verwachting. Na 5 weken bleef de ontwikkeling achter. Na 6-8 weken was er nog steeds niets te zien op de echo, maar wel in de bloedwaardes van mijn vrouw. Toen gingen ze op onderzoek uit. ‘s Ochtends werd de buitenbaarmoederlijke zwangerschap vastgesteld. Dat wil zeggen; de embryo zat genesteld buiten de baarmoeder in de eileider. Dezelfde dag is het embryo met een spoedoperatie verwijderd. Het was hectisch en emotioneel. Je verliest hoop in het krijgen van een kind (in ons geval een tweede kind) en je ziet je eigen vrouw lichamelijk en emotioneel vechten. Dat was best zwaar. 

Heb je hulp gezocht in de vorm van bijvoorbeeld een vriend of familie lid? Door bijvoorbeeld je verhaal te delen, te ventileren? Vooral veel gesproken met elkaar. En ook met bepaalde vrienden wie zich dit kunnen indenken en met onze ouders. Ik merkte dat dit de druk eraf haalde. Je krijgt echter veel praktische en goedbedoelde adviezen, waar je, hoe onaardig dit ook klinkt, niet echt op zit te wachten. Je merkt dan echt hoe je een dergelijke heftige gebeurtenis zelf zal moeten ‘leren dragen’. 

Hoe gingen jullie verder? We gingen weer verder met de IVF behandeling. Uiteindelijk zijn we alsnog zwanger geworden en hebben we een gezonde dochter gekregen. 

Hoe heb je het laatste stuk ervaren in het ziekenhuis of fertiliteitskliniek met het welbekende bekertje? Ja dat is erg raar. Heel klinisch. Je weet dat het moet gebeuren, maar er zit geen gevoel bij. Daar heb ik het weleens moeilijk mee gehad. Ik weet dat onze dochter door de liefde tussen mij en mijn vrouw is verwekt, maar dat heeft dus op dat moment niet echt plaatsgevonden. Dit is dan ook een moment waar ik niet vaak aan terugdenk. 

Had je gelijkgestemden om je heen waar je advies kon inwinnen? Nee en dat was een soort van gemis. Pas later toen ik vertelde dat onze dochter middels een IVF behandeling is verwekt kwamen in mijn directe omgeving de verhalen naar boven. Ik verbaasde mij hoeveel stellen in hetzelfde schuitje zitten. Ik had, achteraf gezien, eerder dit gesprek moeten openen. Dan had ik dit geweten en wellicht meer steun gehad uit mijn omgeving. Mijn tip voor iedereen is dus: maak het bespreekbaar en geef aan in welke situatie je zit. Ook al is dat voor mannen onderling soms een uitdaging. Maar dit zorgt voor begrip bij je omgeving en anderen zullen ook hun ervaringen en verhalen delen. Dat helpt. 

Zijn er punten van advies die je hebt voor gelijkgestemden? Ja. 1. Praat over je situatie in je omgeving. Open het gesprek en geef aan waar je in zit. Dit zorgt echt voor meer begrip en steun. 2. Praat met je partner. Stel vragen, ook al weet je het antwoord al. 3. Zorg ervoor dat je bij je partner betrokken bent. Je kunt het niet ‘fixen’ en dat hoeft ook niet. Wat je wel kunt doen is je agenda leeg maken en meegaan naar afspraken. Er voor haar zijn. 

Wat had je nu achteraf gezien zelf anders gedaan? Of anders gedaan samen met je partner? Sneller actie ondernemen en een stap zetten richting een arts. Nu heb ik mijzelf de eerste keer te gemakkelijk naar huis laten sturen. Direct doorpakken, zodat er meer snelheid zou zitten in het traject en de diagnose. 2. Misschien ook wel nog meer nadenken of we überhaupt in het traject wilde stappen. Dat ging ineens best snel, maar het is een heftig traject. Het heeft allemaal goed uitgepakt. Achteraf gezien had dit traject misschien ook onze relatie kunnen breken omdat het zeer intensief is. Nu zijn we er alleen maar sterker door geworden (gelukkig!). 3. Van te voeren met mijn partner afspreken “hoe ver we zouden gaan”. Dat kwam nu eigenlijk gedurende het traject. Na de eerste punctie. Toen hebben we bepaald dat we maximaal 3 puncties zouden ondergaan (dus 3IVF behandelingen, welke ook vergoed worden in Nederland). En niet verder omdat we dan risico zagen met betrekking tot onze relatie en bestaande gezin (zoontje 2 jaar). Dan zou het teveel afbreuk doen of kunnen doen. 

Laatste vraag: ondanks het een kwetsbare fase is geweest de vraag; welk moment vond je ook wel weer grappig en heb je (wellicht achteraf) samen nog om kunnen lachen? Uiteindelijk toen alles goed kwam. Na 3 terugplaatsingen in totaal was mijn vrouw in verwachting. Ze verloor na 9 weken weer flink bloed. We waren op wintersport. Het was de laatste dag van de vakantie en gingen die ochtend naar huis. Ontzettende paniek. Op de terugweg hebben we het ziekenhuis gebeld en we konden dezelfde avond nog terecht voor een extra echo. Met 200 km per uur over de snelweg teruggereden. Uiteindelijk was alles goed en was er nog een mooie hartslag te zien. Mijn vrouw en ik lachen nu nog steeds over de terugreis. Dat moment vergeten we niet snel❤️.