Tim: Blij dat we een ICSI traject in gegaan zijn, ondanks het confronterend was

Tim en Suzan wilden graag kinderen, maar de kwantiteit bij Tim lag iets te laag waardoor het zonder hulp waarschijnlijk niet vanzelf zou gaan. Ook bij Suzan was er een uitdaging met de hoeveelheid eitjes. Dat was een flinke klap voor hen allebei. Toch zijn ze ontzettend blij dat ze via een omweg zwanger zijn geworden. Hoe confronterend het soms ook was, beide zijn heel dankbaar dat het alsnog gelukt is. 

Interview

Hebben jullie vanaf de start al bewust andere keuzes gemaakt qua lifestyle bijvoorbeeld? Daar waren we niet enorm mee bezig. Ik ben wel minder gaan drinken en minder gaan roken, maar niet ineens een soort gezondheidsgoeroe geworden. Meer dat we er doordeweeks wel echt op lette en in het weekend normaal dronken werden zeg maar. Nee, viel mee ;-). Gewoon normaal blijven doen. 

Kun je met ons delen wat er verder aan vooraf ging en hoe zich dit destijds bij jullie ontwikkelde? We hadden allebei onderzoek laten doen naar onze vruchtbaarheid, omdat we na een jaar proberen nog niet zwanger waren. Zo’n onderzoek is op dat moment best confronterend: het gaat over jou en jouw lichaam en je weet dat de uitslag je toekomstplanning op ‘pauze’ kan zetten.

Kun jij je nog herinneren wat dit, los van het verdriet wat je samen hebt, met jou deed? Ik was behoorlijk geschrokken dat het bij mij toch niet goed bleek te zijn. Tegelijk had ik vrij snel weer vertrouwen dat het goed zou komen en zou lukken. Ik heb nooit echt gedacht: dit gaat ons niet lukken. Misschien een soort intern vertrouwen of voorgevoel. 

Welke emoties kwamen bij jou aan de oppervlakte van het moment dat je hoorde dat het niet vanzelfsprekend zou gaan? Verdrietig, maar ook strijdbaar. Ik heb zeker een keer tegen mijn moeder gezegd: “Het zal mij toch niet overkomen dat ik geen kinderen krijg?!” En daarna ging de knop om: oké, dan gaan we dit gewoon regelen. Alleen ja, je wordt wel even met je neus op de feiten gedrukt dat het leven niet altijd het draaiboek volgt dat jij in je hoofd hebt.

Hoe heb jij het als man ervaren als je vrouw elke keer alle checks en injecties moet ondergaan tijdens een IVF traject? Had je het gevoel dat je haar daarin kon ondersteunen? En ook belangrijk: wat deed dit hele proces met jou? Ik vond het echt heel stoer van mijn vriendin dat ze dat deed. Ga maar eens elke dag een injectie bij jezelf zetten. Ik vond een pleister eraf trekken al “spannend”. Ik heb geprobeerd haar daar zoveel mogelijk bij te helpen en te steunen en ik had wel het gevoel dat dat aankwam. Ondanks dat zij het meeste moest ondergaan, hebben we het (als ik nu terugkijk) echt samen gedaan. Wat het verder met mij deed is lastig te zeggen. Ik ben er best bleu in gegaan en ik was ook een stuk jonger. Ik dacht: “Als ze al ruim 45 jaar buiten het lichaam om bevruchting kunnen regelen, dan kunnen ze vandaag de dag echt veel”. Ondanks je machteloos bent en overgeheveld bent aan de wetenschap, lukt het destijds gelukkig wel om er enigszins nuchter mee om te gaan. 

Maar goed, we waren ook gewoon twee jonge mensen aan het begin van zo’n traject en dan weet je niet altijd precies hoe alles werkt en wat de statistieken zeggen. We hadden het voordeel dat er, los van de kwantiteit, lichamelijk verder niet veel aan de hand was. En we kwamen direct in aanmerking voor ICSI, wat voor mij voelde als: oké, dit is serieus, maar ook: dit is een route mét kansen. En tegelijk ook een soort van uiterste manier om het te laten slagen waardoor ik er vertrouwen in had.

Welk moment was voor jou het meest impactvol tijdens het proces? Vooral het moment dat ik mijn zaadjes moest “inleveren”. Je wordt in de IVF-kliniek naar een kamertje begeleid (zaadkamer A of B) waar je dan op commando moet ‘presteren’. En het moet niet zomaar iets zijn, het moet een soort Marvel-team worden want uit díé lozing moet hét gebeuren. Tja, dat is een… bijzonder idee. Daarnaast moest ik bijvoorbeeld ook met de eitjes van mijn vriendin een heel stuk rijden richting de IVF-kliniek. Net na de punctie gaan de eitjes in een medische koffer om op temperatuur te blijven en die moeten binnen een bepaald tijdsbestek op de juiste plek zijn. Dan ga je ineens heel anders autorijden. Geen gekke manoeuvres uithalen of ergens stoer willen invoegen. Het voelde ook een beetje als een koerier met de meest waardevolle lading ooit. Gelukkig ging verliep alles goed en als extra back-up hadden we mijn moeder gevraagd om mee te rijden. Zij reed achter me aan, voor als er wel echt onderweg iets zou gebeuren. Achteraf hebben we daar nog best vaak om kunnen lachen.

Heb je hulp gezocht in de vorm van bijvoorbeeld een vriend of familie lid? Door bijvoorbeeld je verhaal te delen, te ventileren? Nee, niet perse ‘hulp gezocht’, maar ik heb het wel allemaal gedeeld met familie en collega’s. Ook omdat ik af en toe extra vrij moest krijgen. Ik was dus vrij open naar mijn directe omgeving toe en had er geen moeite mee om erover te vertellen. Dat scheelt. Ik merkte juist dat iedereen heel meegaand was en dat gaf vertrouwen.

Had je gelijkgestemden om je heen waar je advies kon inwinnen? Nee, eigenlijk alleen mijn vriendin. We zaten samen in hetzelfde schuitje en dan is de volgende stap: samen ervaren hoe dit allemaal gaat.

Hoe gingen jullie verder? We hebben echt ontzettend veel geluk gehad, zo ervaren en zien we dat. Als je eenmaal in dat schuitje zit, lijkt niets meer vanzelfsprekend. Je loopt het risico dat je er allebei niet meer in gaat geloven en elkaar daar gek mee maakt. Of dat je elkaar dingen gaat verwijten. Dat gebeurde gelukkig niet. Ik zou snappen als dat bijvoorbeeld wel gebeurt, maar je helpt elkaar daar niet mee. Bij de eerste terugplaatsing hadden we gelukkig een positieve zwangerschap. Na de geboorte van onze zoon zijn we 10 maanden later alweer verder gegaan met het terugplaatsen van de embryo’s die in de vriezer lagen. Helaas pakte dat niet en als we echt een tweede kindje wilden, moesten we opnieuw het traject in. Toen zakte het vertrouwen wel even weg, maar we zijn toch doorgegaan. Toen onze zoon 1 was zijn we het ICSI traject weer gaan opstarten en gelukkig liep dat redelijk voorspoedig. En ook hier hadden we het geluk dat we na de eerste terugplaatsing een positieve zwangerschap hadden. Ondanks dat mijn vriendin en ik niet meer samen zijn, ervaren we dit allebei nog steeds als enorme rijkdom. Door de goede band kunnen we het er ook nog vaak over hebben.

Zijn er punten van advies die je hebt voor gelijkgestemden? Informeer goed hoe het allemaal werkt. Leef vooral gezond, dat had ik zelf misschien iets beter kunnen doen. Dit is wel zo’n moment in je leven dat dat ineens heel relevant is. Houd vertrouwen, ook al kun je onderweg tegenslag krijgen. Praat er met mensen over, zodat je je ei kwijt kan en het niet helemaal alleen hoeft te doen. Wat ik ook wil meegeven: we kregen op een gegeven moment te maken met een vrouwelijke arts die een nare opmerking maakte tijdens een controle. Ze zei: “Ach ja, ik schat de kans zeer laag in, gezien er maar een klein aantal follikels (eitjes) zijn aangemaakt door de hormooninjecties.” Die kwam hard binnen. Dat is zo’n moment dat je echt door de grond kan zakken. Het is belangrijk dat artsen, ook als uitslagen niet gunstig zijn, neutraal blijven. Althans dat vind ik. Dus niet per se optimistisch, maar je moet je wel gehoord voelen. Het is een intensief traject en iedereen die daarin zit is, is letterlijk op z’n kwetsbaarst. Dan is het fijn als het team je goed begeleidt, meegaand is en (positief) realistisch. Dus mijn advies is dan; als zoiets gebeurd, meldt het dan wel bij een andere IVF arts assistent of arts zelf. Ook voor hen is die feedback handig. 

Wat had je nu achteraf gezien zelf anders gedaan? Of anders gedaan samen met je partner? Nee, niet echt. Als ik erop terugkijk is het best goed gegaan.

Laatste vraag: ondanks het een kwetsbare fase is geweest zijn er vaak ook wel weer momenten die hilarisch of grappig kunnen zijn waar je (wellicht achteraf) samen nog om kunt lachen. Welk moment was dat voor jullie? In de kliniek was er iemand net voor mij die net uit zo’n kamertje kwam om zijn bekertje in te leveren. Dus we stonden allebei aan de balie. Alleen hij was klaar, ik moest nog “aan de slag”. En ik kan je vertellen; zijn bekertje was net een aquarium. Dus ik dacht wel als dít de standaard is, dan weet ik het nog zo net niet. En toen ik die kamer in kwam, lagen er vooral van die ouderwetse Duitse pornofilms. Precies op dat moment begon mijn zwager spontaan pornofilm linkjes met me te delen via WhatsApp. Mooie timing ;-) Toen heb ik wel hard gelachen.